http: autyzm-przez-male-a.blogspot.com

sobota, ja, młody, autobus miejski. w końcu przyjechał. nawet o czasie, no ba przecież sobota. chociaż dla korków żaden dzień tygodnia nie stanowi przeszkody. wsiadamy. jest jedno miejsce, sadzam młodego, bo inaczej będzie ryczał jak głodny lew w zoo. standardowe karcące spojrzenia "rozpieszczony bachor, jak to dziś ludzie dzieci wychowują, żadnej dyscypliny..."
a ja patrzę im prosto w oczy, bo mój syn nie jest rozwydrzony. ma autyzm.
bo trzeba mieć odwagę, aby być tym kim się jest...

autyzm? co to? jakiś pasożyt? a jakże pasożyt bezwzględny. trzymający przy życiu ale nie pozwalający na pełne korzystanie z życia.
na szybie autobusu mały ale krzyczący napis "uwaga! wyjście bezpieczeństwa, w razie potrzeby..." niech to diabli a człowiek? czy ma takie wyjście? nie ma. w każdym razie ja nie mam.
bo trzeba mieć odwagę...

i tak sobie jedziemy. cierpliwie przedzieramy się przez korek. młody zadowolony na całego, a kiedy on szczęśliwy to u mnie się podwaja satysfakcja. na kolejnym przystanku wsiadł murzyn, więc uwaga pasażerów błyskawicznie przeniosła się na niego. do celu... przez życie... bez wyjścia bezpieczeństwa...
bo trzeba...